کوه ها گواه زنده عشق خدا به ما هستند.
کسي که آنهارا ببيند نمي تواند به عظمت خلقت فکر نکند.
کوه ها دعا نمي کنند. خودشان ستايش خدا شده اند.
اينطور شده اند چون جاي خودشان را در دنيا پيدا کرده اند.
و همين جا مي مانند. 
اين کوه ها آنجا بوده اند. پيش از اينکه بشر به آسمان نگاه کند.
پيش از اينکه صداي تندر را بشنود. و از خودش يپرسد چه کسي اينها را آفريده.
به دنيا مي آييم ، رنج مي بريم ، مي ميريم و کوه ها همچنان آن جايند.
لحظه اي هست که در آن بايد فکر کنيم آيا اين همه تلاش به زحمتش مي ارزد؟
چرا سعي نکنيم مثل اين کوها باشيم.؟
خردمند ، کهن ، و سر جاي خودشان؟ 

** دلم کربلا مبخواد.
** خدایا من داداشم رو صحیح و سالم و آروم ازت میخوام. تا همین فردا. براش نذر ابوالفضل کردم.
پس ناامیدم نکن. این قضیه رو زودتر ختم به خیر کن.
الهی آمین.
همه براش دعا کنین.
** چه یلدای غمناک نمناکی بود. زمستون مبارک.